صادقانه بخواهم بگویم بیشتر نوشته های «هیچ و کوچ» را در نیمه شب نوشته ام. امشب هم یکی از آن شب هاست. شب هایی که بی خوابی گریبان گیرم می شود و غلیان قلم زدن را در درونم حس می کنم. از آخرین نوشته ام در اینجا ده ماه می گذرد. نه اینکه این ده ماه از این شب های غلیانی نداشت، بلکه این چندماه یکی از پرتلاطم ترین بازه های زندگی ام/مان بود. چیزهایی که می شود اینجا گفت، دفاع دکتری بود و ترک کانادا به مقصد لندن برای پسا دکتری. پسوند «خاطرات تحصیل در کانادا» را فعلا می گذارم بماند. به احترام هفت سال و اندی زندگی در کانادا. شاید هفت سال و اندی دیگر عوضش کردم...کسی چه می داند...

فضای مجازی، قلم را از دست بشر کشیده است. بیشتر خلائق یا در حال سرفینگ هستند، که همان فضولی عامیانه است، یا هدفون تا منتها الیه گوشِ میانی شان فرو کرده اند و سر در گریبان. نوشته ها کوتاه شده. همه چیز محدود شده به چند خط روی تویتر یا چند هشتگ پایین عکسِ اینستاگرام. غلیانات درونی یا در طوفان هیجانات کاذب بیرونی شهید می شود یا در چند استیکر و شکلک کله زردِ مسخره مجالِ نمود پیدا می کند. میراث مکتوب آدمی را که زمانی میوه ی قلم بود و بعدترها محصولِ دکمه های کیبورد، حال باید روی ردِ انگشتِ جامانده بر صفحه ی گوشی های هوشمند جُست...لکن، آدمی متمایل به دنباله روی است و ذاتا جوگیر! دنباله روی نکنی، دور خودت خط کشیده ای. دنباله روی بکنی، روی خودت خط کشیده ای. جوگیر نشوی، از دنیا جا مانده ای. جوگیر بشوی، آرامشت را جا گذاشته ای.

فضای مجازی قلم را از دست بشر کشیده است. مجازی است؛ لکن روشن ترین حقیقت زندگی ماست. خورنده ی وقت است؛ لکن لذیذترین خوراک روحِ بشر امروزی است. مزخرف است؛ لکن دوست داشتنی است...لعنت به تو ای مزخرفِ لذیذِ خورنده ی دوست داشتنی...