هرچه سن انسان بالاتر مي رود، روند زندگي اش تند و تندتر مي شود؛ دل مشغولي هايش بيشتر و بيشتر مي شود؛ هدف هايش نزديك و نزديك تَر مي شود؛ و روابطش با آدم ها پيچيده تَر و پيچيده تَر مي شود...آفت همه ي اين ها غفلت است. كم كم آدمي باورش مي شود كه خودش هست كه همه كار مي كند. خودش است كه روند زندگي اش را تند و تندتر مي كند؛ خودش هست كه هدفش را تعيين مي كند و به سمتش نزديك و نزديك تَر مي شود. اين همان غفلت است. غفلت از اينكه چارچوب نقشه ي زندگي اش را خودش ترسيم نمي كند. رمضان فرصتي است براي بيدار شدن. رمضان يعني يادآوري اينكه كسي هست كه تو بايد يادش كني و به يادش باشي. چرا كه او به ياد توست. در يكي از فرازهاي دعاي جوشن كبير آمده "يا خير الذاكرين". اي بهترين يادكنندگان...شرط رفاقت، حال و احوال پرسي دو طرفه است. رفاقت حضرت حق مثل رفاقت هاي ما نيست كه تا وقتي به طرف نياز داريم دور و برش هستيم و وقتي منفعتمان تمام شد، همه چيز يادمان مي رود. چه ما او را ياد بكنيم چه نكنيم، حضرت حق ما را ياد مي كند. پس چه بهتر كه وقتي سراغمان را مي گيرد، حالمان خوب باشد...

آخرين سحر رمضان ٢٠١٦.

لينك مطلب در اينستاگرام +